اتحاد استراتژیک چین و پاکستان به ویژه در عرصه های اقتصادی اخیراً مورد توجه قرار گرفته است. یک آزمایشگاه تحقیقاتی مستقر در ایالات متحده، AidData ، گزارشی منتشر کرده است که نشان می‌دهد 98 درصد از حمایت مالی چین از پاکستان به جای کمک یا کمک مالی، وام است .
این مکاشفه تضاد آشکاری با تصور قبلی از سخاوت خیرخواهانه چین نسبت به متحد خود ارائه می دهد. کریدور اقتصادی چین-پاکستان (CPEC) ، یک ابتکار زیربنایی شاخص، سنگ بنای این روابط دوجانبه بوده است و گزارش شده است که بخش های حمل و نقل، انرژی و صنعتی پاکستان را تقویت می کند.
در حالی که این سرمایه گذاری چند میلیارد دلاری به دلیل تحریک رشد اقتصادی و ایجاد شغل مورد ستایش قرار گرفته است، این گزارش رشته های مالی مرتبط را روشن می کند. این نشان می‌دهد که اکثر منابع مالی چین امتیازی نیست، بلکه با تعهد بازپرداخت، بالغ بر 67.2 میلیارد دلار – معادل 19.6 درصد تولید ناخالص داخلی پاکستان، همراه است.
تجزیه و تحلیل توسط AidData نشان می دهد که تنها 8٪ از کل 70.3 میلیارد دلار تعهد شده توسط چین از سال 2000 تا 2021 به صورت کمک های بلاعوض یا وام های بسیار با امتیاز بوده است. مابقی، وام هایی هستند که بار سنگین بازپرداخت را بر اقتصاد پاکستان تحمیل می کنند.
این وضعیت نگرانی‌هایی را در مورد یک «تله بدهی» بالقوه برای پاکستان ایجاد می‌کند که بازتاب شرایطی است که کشورهای دیگر مانند سریلانکا با آن مواجه هستند. علاوه بر این، نفوذ اقتصادی گسترده‌تر چین از طریق طرح کمربند و جاده (BRI) آن را با بیش از یک تریلیون دلار وام معوق، به بزرگترین طلبکار رسمی جهان تبدیل کرده است.
با ورود این وام ها به مرحله بازپرداخت اصل، خطر نکول برای بسیاری از کشورهای بدهکار وجود دارد. در میان انتقادات از قیمت‌گذاری غیرشفاف پروژه، چین در حال اصلاح رویکرد خود برای مدیریت بحران و همسو کردن شیوه‌های وام دهی خود با استانداردهای جهانی است. با این وجود، به نظر می رسد که به توقیف پول نقد نامعلوم به عنوان ضمانت در برابر نکول ها نیز متوسل می شود.